ما سردرد خونمون اومده پایین!

مثل اينکه خوب شدي که به ما سرزدي.منم خيلي گرفتار بودم وگرنه يه عيادت اينترنتي مي کردم.

این رو میگن نامه.

سلام . ممنونم كه به من سر زديد . اين پستت هم خيلي طبيعي و قشنگ بود . خوشحال ميشم اگه اجازه بديد لينكتونو بذارم . تا بعد...

این یادداشت رو می خواستم برای نوشته ی آخرتونبذارم اما لینکش یه مشکلی داره و نمی شه چیزی نوشت.
آخی فرنوش جون چه خاطرات خوبی. من همیشه از خوندن خاطرات لذت می برم. خاطرات دور. خیلی خوب می نویسی. اما یه نکته: از کجا مطمئنی که شما و فریور هم از نظر دوست هاتون تغییر کردید یا نکردید؟
حس من به زندگی اینه که آدم خیلی سخت تغییرات خودش رو می بینه. یهو می بینی 30 سالته و به نظر خودت شبیه 30 ساله ها نیستی. اما یه اتفاق جدید که پیش میاد، از واکنشی که نشون می دی (و می بینی با قبل فرق داره) می فهمی اِ !! مثل این که راستی راستی تغییر کردم.

فرنوش: سیما جان راست میگی یک طرفه به قاضی رفته ام.