« اشك ابرها | صفحه اول نامهها | واژه »
۶ آبان
يا ارحم الراحمين
بار سنگيني
را
به دوش مي كشيم
گاهي كسي طعنه اي ميزند
دلمان ميشكند
اشكمان جاري ميشود
گاهي هم كسي همراهيمان ميكند
به اميد مددي هستيم شايد هم معجزتي
تا
راه به اين دشواري باورمان شود
شايد كسي نگفت كه مقصد كجاست و
شايد ما تاب و توان بريده ايم
چه كسي ميداند؟!
پس سكوت مي كنيم
و به راه ادامه ميدهيم
لينكها به اين نامه
آدرس اين نامه:
http://moayeri.ir/cgi-bin/mt32/mt-tb.cgi/159
چرا کم می نویسی؟ :-(
ارسال شده توسط: sima در October 29, 2006 10:05 AM
گاهي نگرانت مي شم....
ارسال شده توسط: sadaf در October 29, 2006 12:50 PM
يا ارحمن الراحمين
چه كسي مي داند
پس سكوت مي كنيم و توكل بر تو
كه تويي قادر و توانا به هر كاري و به هر معجزتي
اي خداي بزرگ خيلي وقته خواهر جونم رو خندان نديدم خودت يه كاري كن خواهر جونم از ته دل بخنده و شاد بشه
آمين يا رب العالمين
ارسال شده توسط: احسان در October 29, 2006 11:04 PM
ye zare ajib bud in post, omidvaram hame chiz khub bashe
ارسال شده توسط: kleenex در October 30, 2006 11:41 AM
شايد بهترين كاره ...سكوت رو مي گم ...راستي سلام
ارسال شده توسط: ساناز در October 30, 2006 01:06 PM
سکوت حرف آخر است.
ارسال شده توسط: م س ا ف ر در November 1, 2006 08:19 AM
و به راه ادامه ميدهيم.... به قول بزرگی : دلا در عاشقی ثابت قدم باش.
ارسال شده توسط: diba در November 3, 2006 08:08 PM
و به راه ادامه ميدهيم.... به قول بزرگی : دلا در عاشقی ثابت قدم باش.
ارسال شده توسط: diba در November 3, 2006 08:09 PM
negaraanam. Chera neminevisi? delam tang shode ke benevisi
ارسال شده توسط: sima در November 5, 2006 10:09 AM
راهی بجز ادامه دادن داریم؟
ارسال شده توسط: porteghal در November 10, 2006 04:02 PM
سلام!
آری باری سنگین بر دوشهامان هست...
دستی میخواهم که بار را بردارد و رها شوم از این همه سنگینی...
من میدانم که آن دست هست ...
سبز باشی.
ارسال شده توسط: spider در November 12, 2006 11:58 AM
حالت خوبه؟نمي خواي يه خبري از خودت بدي؟
ارسال شده توسط: صدف در November 15, 2006 12:57 PM
سلام فرنوش جان! كم پيدايي حالت خوبه؟!اميدوارم دوباره زودتر بنويسي همتون هم سالم و سرحال باشيد
ارسال شده توسط: اكسيژن در November 18, 2006 06:29 PM